Preken Online

[3,1] Nu werd het woord van de HEER voor de tweede maal tot Jona gericht:

[3,2] ‘Sta op, ga naar Nineve, de grote stad, en kondig haar aan wat Ik u te zeggen heb gegeven.’

[3,3] En Jona stond op en ging naar Nineve, zoals de HEER bevolen had. Nineve was een geweldig grote stad; drie dagen had men nodig om er doorheen te trekken.

[3,4] Jona ging de stad in, één dagreis ver. Toen riep hij: ‘Veertig dagen nog, en Nineve wordt met de grond gelijk gemaakt!’

[3,5] Maar de Ninevieten zochten hun steun bij God; zij riepen een vasten uit en iedereen, van groot tot klein, trok boetekleren aan.

[3,10] En God zag wat zij deden; Hij zag dat zij terugkwamen van hun slechte wegen. En God kreeg spijt dat Hij hen met dat onheil bedreigd had. Hij bracht het niet ten uitvoer.

[7,29] Ik bedoel dit, broeders en zusters: de tijd is kort. Laten daarom zij die een vrouw hebben, doen alsof zij er geen hadden;

[7,30] zij die huilen, alsof zij niet huilden; zij die zich verheugen, alsof zij niet verheugd waren; zij die kopen, alsof zij geen eigenaar werden.

[7,31] Zij die met het aardse omgaan, moeten er niet in opgaan, want de wereld die wij zien, gaat voorbij.

[1,14] Maar nadat Johannes overgeleverd was, kwam Jezus in Galilea de goede boodschap van God verkondigen

[1,15] en zei: ‘De tijd is rijp en het koninkrijk van God is ophanden. Bekeer u! Heb geloof in de goede boodschap.’

[1,16] Toen Hij eens langs het meer van Galilea liep, zag Hij Simon en Simons broer Andreas op het meer hun netten uitgooien; want het waren vissers.

[1,17] Jezus sprak hen aan: ‘Kom achter Mij aan, en Ik zal jullie tot vissers van mensen maken.’

[1,18] En meteen lieten ze de netten achter en volgden Hem.

[1,19] Een eindje verder zag Hij Jakobus van Zebedeüs en zijn broer Johannes; ze waren in hun boot de netten aan het klaren.

[1,20] Meteen riep Hij hen; en ze lieten hun vader Zebedeüs met zijn arbeiders in de boot achter en gingen achter Hem aan.